Een Overzicht van de Spinorhino
De spinorhino, ook bekend als de “Sabi’s rhinoceros” of “Elasmotherium sibiricum”, is een uitgestorven soort dinosauriër dat eenvoudigweg met andere dieren vergeleken kan worden. De naam van deze prehistorische reptiel werd in het Engels en Duits voor het eerst gebruikt door wetenschappers, waarschijnlijk om verwarring te voorkomen of de betekenis ervan bij de gemeenschap verhelderend over te brengen. Deze vreemde term is niet algemeen gangbaar; een veel gebruikelijke naam in internationale communicatie en onderzoek was Elasmotherium, met de Latijnse benaming Elasmotherium sibiricum.
Evolutie en Uitstervingsgeschiedenis
Elasmotherium sibiricum leefde tijdens het late Pliocene (ca. 2-1 https://spino-rhinos.nl/ miljoen jaar geleden) in Siberië, dat toen onder de extreme kou van de Poolcirkel lag. Dit enorme dier had een gewicht van ongeveer 3 tot 4 ton en bereikte een lengte van wel 4 meter en zelfs nog meer bij sommige individuen die werden ontdekt in archeologische uitgravingen. De spinorhino was blijkbaar niet alleen enorm, maar ook een omnivoor met verschillende eigenschappen van carnivoren en herbivoren. Uit fossiele bewijzen is te zien dat de tanden voor het kauwen hard waren om plantenmateriaal kapot te knagen, wat duidelijk een geavanceerde vleeseterskelet benadert.
Elasmotherium sibiricum had geen hoorns maar wel een uitzonderlijke neusvorm, waarvan men gelooft dat deze was afgeplat of verbreed door de omgeving en het klimaat. Uit sommige bronnen is gebleken dat een groep van Elasmotheriums werd gevonden met de vreemde eigenschap van uitstekende hoorns in de vorm van één lange “spoor” over hun neus, wat waarschijnlijk niet te zien was en eerder voornamelijk gebruikt is door andere dieren om zich verdedigend voor te stellen. Waarom deze ontwikkelingen gebeurden valt nog niet duidelijk.
Het late Pliocene was een tijd van enorme glaciale periodes met extreme winters, waarin de Siberische woestijnen tot onbewoonbare plekken werden uitgebreid. Mogelijks werd Elasmotherium sibiricum door deze verschuivingen gedwongen om aan te passen of zojuist uitgestorven soorten en habitats te koloniseren.
Verschillende theorieën over de spinorhino
Over het vermeende ontstaan van Elasmotherium sibiricum is een groot debat gaande onder biologische geleerden, aangezien men nog altijd niet weet waarom dit soort zo uiterst klein en zeldzaam was. Een paar hypotheses die zijn voorgesteld om de onwaarschijnlijke eigenschappen van de spinorhino uit te leggen zijn:
-
Adaptatie aan extreme kou : Het klimaat in Siberië tijdens het late Pliocene zou zo extreem koud geweest hebben dat organismen grote afmetingen hadden om te overleven door minder verlies van warmte.
-
Eenvoudigweg een “voorloper” of uiteinde van de reeks : Elasmotherium sibiricum was mogelijk niet zozeer bijzonder, maar eerder het laatste exemplaar dat aan dit type dinosauriër verbonden kon worden, die als onderdeel van de ontwikkeling werden doorgevoerd.
-
Genetische verschillen en vroege adaptatie : Men denkt ook dat sommige prehistorische soorten al genetisch aangepast waren aan het lokale klimaat, maar moesten hier wel extreem in stappen om te overleven; een spinorhino is daarom in die zin ‘een voorloper’ van latere uitgesterven vormen.
-
Ook kan dit deel geweest zijn van “ondergronds” bestaande organismes : Elasmotherium sibiricum, met hun afgeplatte of verbreedde neusvorm, en mogelijke hoorns die overal op het lichaam werden aangetroffen, geeft sterk te denken dat dit soort mogelijk in extreme kou kon wennen door minder verlies van warmte, wat hierin duidt op een onzichtbaar “ondergronds” bestaan.
Elasmotherium sibiricum is uitgestorven; waarom weiden deze onderzoekers voornamelijk in bijzondere periodes, en nog steeds geen concrete conclusies trekken. Men kan niet meer dan speculeren over degenen die hem als mogelijk voorloper of een soort dat bestond vanwege extreme kou beschouwen.
Kenmerkende Eigenschappen
Deze vroeg-uitgestorven dinosauriër had verschillende eigenschappen, afhankelijk van het moment en de omstandigheden. De tanden waren blijkbaar gemaakt voor het kauwen van voedsel dat hard was. Ze hadden een gewicht van 3 tot 4 ton en bereikten wel 4 meter in lengte.
Conclusie
Het overzicht hierboven heeft de kenmerken, eigenschappen en mogelijke oorzaak van uitsterven van Elasmotherium sibiricum (de spinorhino) behandeld. De conclusies die tot nu toe zijn gerealiseerd geven een duidelijk beeld: er is onvoldoende informatie om verklaringen te verstrekken.
Deze onderzoeken, met name de speculatieve theorieën over extreme kou en genetische verschillen in vroege adaptatie, doen je denken aan biologisch zowel als historisch onderzoek. Het feit dat er al zo veel jaren door is gewerkt maakt dit dier nog steeds een mysterie voor de mensheid.
De spinorhino is uiteindelijk uitgestorven; of dit ook opnieuw gebeurt in welke vorm dan ook, kan alleen maar speculeren.